Column - Stop met tuintjes aanharken in Pompei
Stop met tuintjes aanharken in Pompei
Wat doet de crisis met business development en innovatie? Standaard zit ons vakgebied in de hoek waar de klappen vallen. In grote organisaties grijpen kille cost-cutters de helm. De ondernemende types worden teruggedrongen. New businessprojecten worden als eerste stopgezet of geminimaliseerd. Op zijn best wordt nog een oprechte afweging gemaakt, zonder direct de patatsnijder aan te zetten. Die afweging is een klassieker: moeten we ons in deze tijden van crisis volledig storten op kostenreductie of juist inzetten op vernieuwing en innovatie? Vrijwel altijd wordt gekozen voor het eerste. Terwijl de geschiedenis ons leert dat juist de tweede strategie het verschil maakt in deze tijd. De eerste nooit. Want dat doet iedereen al.
Ik vind het opmerkelijk dat hier dezer dagen zo weinig over gezegd wordt. Je hoort er vrijwel geen bestuurder over, uitzonderingen daargelaten. En al zeker geen innovators en business developers. Als je geschoren wordt moet je stil zitten, lijkt de gedachte.
En dus gaan we allemaal kosten reduceren. Bestuurders doen tactische ingrepen gericht op het overleven van 2009 en 2010. De kosten flink terugdringen in plaats van meer investeren is het devies. Dat dit de overgrote meerderheid is, blijkt uit de plannen van bedrijven voor hun R&D budget voor 2009. Dit is in bijna alle gevallen lager dan het budget voor 2008 was. Begrijp me goed, er is op zich niets tegen kostenreductie, al was het maar om geld over te houden om nu goede investeringen te kunnen doen. Maar door te starre kostenreductie riskeer je dat je straks terugzakt in de middenmoot. Of vanuit de middenmoot naar degradatie.
Daar staat tegenover dat juist door een crisistijd aan te grijpen een bedrijf de concurrentie jaren achter zich kan laten. Wanneer de markt weer aantrekt kost het andere bedrijven jaren en heel veel geld om de achterstand weer goed te maken. Want straks is alles weer heel duur - talent en overnamekandidaten. In de afgelopen recessies heeft dit fenomeen zich heel duidelijk laten zien. Er zijn toen vele winnaars opgestaan, die hun concurrenten lichtjaren achter zich lieten.
Ik begrijp niet waarom er geen lering word getrokken uit het verleden. Er is bijna geen bedrijf dat hier werk van maakt. Bijvoorbeeld: 90% (ja 90!) van de technologiebedrijven zet zijn kaarten deze dagen op het oppoetsen van bestaande producten en diensten in plaats van op radicale innovaties. Doe dat nou niet. Bevries juist deze oppoetsprojecten. Focus je op die andere projecten. Juist daarmee kun je nu het verschil met de rest maken.
En er is nog iets interessants aan de hand op dit moment. Er is een lange termijn sentiment aan het ontstaan. Bijvoorbeeld bij beursgenoteerde bedrijven. Druk van de aandeelhouders en toezichthouders op de realisatie van korte termijn shareholder value hoef je niet te verwachten. Zelfs shareholder value evangelist van het eerste uur Jack Welch, oud ceo van General Electric, kwam kort geleden uit de kast en zegt nu ook dat het gaat om de lange termijn en om de mix tussen klanten, projecten en personeel, niet de aandeelhouders. En dan pakt de ondernemer weer het stuur in de organisatie.
Sta dus niet je tuintje aan te harken in Pompei maar kijk naar buiten en zie dat daar een berg staat te roken. Trek erop uit!
En dat is precies wat ikzelf ook heb gedaan. Als mijn stellige overtuiging is dat bedrijven juist nu moeten ondernemen, dan moet ik dat natuurlijk zelf ook doen. Walk the talk. Dus ik ben gaan ondernemen. Na altijd in een grote corporate omgeving werkzaam te zijn geweest. Juist nu, want dit is het moment. Ondernemers, bestuurders volg mijn voorbeeld en kom uit je tuintjes.
Reageer op deze column via Sprout.nl